Onverwacht bezoek uit Nederland

Article by Annet Peters

Wat ik deze maand ga schrijven, gaat u niet geloven. Dat geef ik u nu al op een briefje, beste lezers. Maar toch is het waar, er is geen woord gelogen van het volgende verhaal. Maar eerst een beetje achtergrond. Dit verhaal gaat over een oude schoolvriendin van me, Sandra. Sandra was zo’n populair meisje. Ja niet zoals je tegenwoordig hier hebt, met mean girls en zo. Zo extreem was het bij ons op de middelbare school niet. Ik weet niet of dat in Nederland inmiddels veranderd is. Bij onze had je wel groepjes hoor: kakkers (nette kinderen van rijke ouders die zich net iets beter voelden dan de rest en altijd dure merkkleding hadden), alternatievelingen (met lang haar die in de pauze gingen staan roken op het schoolplein of punkhaar hadden en scheuren in hun spijkerbroeken), sportievelingen (wat hier jocks heet – dat was redelijk zeldzaam en stond in tegenstelling tot hier niet in hoog aanzien) en heel veel gewone normale kinderen. Sandra fietste overal een beetje tussendoor en kon met iedereen overweg, maar ze kon ook wel heel manipulatief zijn. Toch was ze diep in haar hart volgens mij wel lief.

Ik kreeg een paar jaren geleden een Facebook friend request van Sandra en daar heb ik uit nieuwsgierigheid ‘ja’ op gezegd. En daaruit bleek, typisch Sandra, dat ze met heel veel oud-klasgenoten die ik al jaren geleden uit het oog ben verloren Facebookvriend was. Verder niet veel aan gedacht.

Zo af en toe flitst er een post van Sandra langs waarop te zien is hoe ze koffie drinkt met vriendinnen in Hoevelaken waar ze nou woont, of een etentje bij haar thuis. Drie leuke frisse kinderen waar alles goed mee lijkt te gaan en een man met een goede baan.

Goed, dat is dus Sandra. Verder niet meer bij stil gestaan of aan gedacht, totdat ik midden juli plotseling een Facebook message krijg. Van Sandra dus. ‘Hé Annet, wij zijn op vakantie in de US. Ben zegt dat we vlak langs Peoria komen, overmorgen. Heb je tijd voor koffie?’

Beste lezers, wat een schrik. In Nederland ben je eraan gewend als er onverwacht bezoek komt, zomaar dingdong aan de deur en dan doe je open en laat je ze binnen en maakt koffie en je hebt altijd wel een koekje of iets in huis. Maar hier doen we dat natuurlijk niet. En ook al had ik een paar dagen respijt, toch schrok ik me woest. Ja, als er zomaar iemand uit Nederland komt en dan nog wel een oude schoolvriendin, dan wil je wel goed voor de dag komen. Zeker als het iemand is die via Facebook in contact staat met je hele vroegere klas. Maar goed, toch wel leuk, want ik ben best wel trots hoe ik het hier heb en je ziet de foto’s al komen op Facebook, dus ik tik in: ‘Wow, hartstikke leuk Sandra, wat een verrassing. Stuur me maar even een berichtje als je in de buurt bent. Als jullie zin hebben, schuif dan even aan voor lunch of avondeten . Met hoeveel zijn jullie?’ Nog geen drie minuten laten krijg ik antwoord: ‘Tof. Zie je overmorgen. Ik, Ben en de kids. Dus met zijn vijven.’ En ik om ook populair te doen stuur nog even een antwoord: Een Smiley Face.

Ik kijk op van mijn iPad en de schrik slaat me om het lijf. Het huis is een puinhoop. De kinderen zijn al drie weken thuis van school en de living room ligt vol kinderrotzooi want de family room is buiten gebruik. Ik heb namelijk na jaren zeuren Michael eindelijk zo ver gekregen dat hij de vloer in de family room en gang waar heel oud vinyl ligt zal vervangen door laminate net als in de rest van het huis. Het vinyl is eruit en er ligt een stapel dozen met planken laminate op de kale betonnen vloer. Tja, begonnen een paar weken geleden, maar toen moest er opeens eerst van alles buiten gebeuren in de tuin (die er ook niet uitziet, het gras staat veel te hoog en er ligt, dat spreekt vanzelf, een stapel uit de gang en family room gerukte vinyl) en nu zitten we al een paar weken met rotzooi, geen family room en zo voort.

En nu over twee dagen Sandra op bezoek. Paniek. Ik bel meteen Michael. Kan niet schelen hoe, maar de vloer moet gelegd. De kinderen krijgen een straffe preek over de rotzooi en ze moeten de tuin volledig op orde maken.

En dan slaat mijn paniek toe: ik moet nodig naar de kapper, en wat zet ik die mensen voor. Barbecue: dat kan niet missen. Dat hoort bij Amerika in de zomer. En dat is niet zo moeilijk ook. Kan zelfs zowel voor de lunch als het avondeten dienen, want ik weet niet wanneer ze komen. Maar… wat als ze vegetarisch zijn, of gewoon moeilijk met eten. Jammer dan. Cass is immer ook nog steeds strikt vegetarisch, dus daar weet ik wel weg mee. Gewoon zorgen dat we ook wat veggieburgers in de vriezer hebben en een paar groentespiezen. Ik heb wel voor hetere vuren gestaan!

Nou, ik treed niet in details, maar u kunt het zich voorstellen. Michael heeft bijna de hele nacht gewerkt om de vloer af te krijgen. Ritje naar de dump met het oude vinyl ‘s ochtends voor zijn werk. De kinderen onkruid trekken, troep uit de living room naar hun kamers. Ik toch nog even naar de kapper. Boodschappen doen. Eten, drinken (Bier? Wijn? Soda? Koffie? Thee? Ach van alles wat). De ochtend van het bezoek breekt aan. We zijn er klaar voor. Echt! De kinderen vinden het spannend en leuk, kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd uit Nederland op bezoek. Michael heeft beloofd dat als ze voor de lunch komen, dat hij even thuis komt van zijn werk en als het ’s avonds is dan heeft-ie er echt zin in. Een barbecue en een biertje, gezellig, dat ziet-ie wel zitten.

Ik ben allang blij dat deze aanleiding ervoor heeft gezorgd dat het vloertje ligt. Dat had anders nog maanden kunnen duren en een opgeruimd huis is altijd fijn.

De ochtend breekt aan. Nou, het duurde en het duurde en ik maar tegen de kinderen die een beetje verveeld om me heen hangen: geen rotzooi maken. Mikey schonk voor zichzelf een glas Ice tea in dat omging. Normaal ga ik daar lakoniek mee om, maar nu snauwde ik hem toe dat hij veel te vaak dingen omgooit. Zenuwtoestand. En dan rond 1:30 in de middag de verlossende ping op mij iPad. ‘Hé Annet, we zijn een uurtje van Peoria. Gaat het nog door? Geef je adres even.’ Nou, dan zijn ze hier rond drieën. Wat een rottijd. Blijven ze eten, of wat doen ze? ‘Natuurlijk. Kunnen jullie wel blijven eten? Dit is mijn adres.’ Ik krijg een berichtje terug: ‘Ja, we zitten in de Hampton Inn’. Ik zoek het snel even op op mijn iPad. O ja, bij Highway 6, dat is een minuut of twintig bij ons vandaan. ‘Dat is vlakbij ons. Waarom check je niet eerst even in in je hotel en dan kom je rond een uur of vier onze kant op.’

Goed. Ik ben er klaar voor. Ik bel Michael: ze komen vanavond, geen haast, borrelen en barbecuen, normale tijd. Ik ga nog even op Facebook en zie een post van Sandra in de hotelkamer met haar drie kinderen. Kakkers. Ben benieuwd hoe die met mijn alternatieve Cassandra, vurige Breanna en Jockachtige Mikey omgaan. Ben benieuwd hoe goed hun Engels is. En dan post Sandra nog een paar foto’s: Hollywood sign, Disneyland, Santa Monica, Legoland. En daaronder: ‘morgen naar de Grand Canyon’. Wacht eens even. Hier klopt iets niet. Morgen naar de Grand Canyon…?

Ik stuur een boodschap naar Sandra: ‘Waar zit jij ergens?’ Het antwoord komt snel terug: ‘In de Hampton Inn, in Peoria/Glendale’. Glendale? Ja, dat ik ken ik wel. Dat is niet de beste buurt en daar zijn zeker geen hotels.

En dan begint het me te dagen. Los Angeles, Grand Canyon. Die fout is wel vaker gemaakt. ‘In welke staat zit je eigenlijk, Sandra?’. Het antwoord komt snel: ‘In Arizona… LOL.’ Nou beste lezers, ik heb het u gezegd, u zult het niet geloven. Maar toch is het echt gebeurd. Nou, snel rechtgezet natuurlijk: ‘ Oeps, Sandra, ik woon in Peoria, Illinois, niet Peoria, Arizona’. Sandra was wel teleurgesteld, maar zag er ook de humor wel van in. Persoonlijk vind ik het wel stom. Nederlanders klagen altijd maar dat Amerikanen zo weinig van de wereld weten, maar goed… Wij hebben die avond in ieder geval heerlijk veggieburgers gegeten en mijn vloertje is gelegd. Ha,ha!

 

Related links

Short URL: http://www.mokeham.com/dekrant/?p=20112

Posted by on Sep 19 2015. Filed under Dagelijks leven, Immigratie, Reizen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0. You can leave a response or trackback to this entry

Leave a Reply