Op zoek naar vier milde seizoenen

Article by Herman Thorbecke

Elke keer als ik hier in Noordoost Georgia mijn mond open, het doet er niet toe in welke winkel, vraagt iemand: “You not of these parts, are you? I like your accent.” Meestal voegen ze er aan toe, “I wish I had an accent,” waarop ik dan soms antwoord, “Thank you, darlin’, and you do.”

Als het gesprek dan toch verder gaat, willen ze meestal weten waarom we naar Georgia (Jawja) kwamen en bij gelegenheid vragen we ons dat zelf af.

Nu na zes jaar zijn we eindelijk aardig thuis. Makkelijk was, en is, het nog steeds niet en het is me nog altijd niet helemaal duidelijk waarom we hier wonen. Onze weg hier naartoe begon voor mij in Groningen en voor Lea in Tel Aviv. Ik kwam via Zuid Afrika en Zwitserland naar Florida, waar we dertig jaar in St Petersburg woonden. Het was ons te warm daar en toen we ophielden voor anderen te werken, wilden we wat afkoelen en kochten we, zonder veel overleg, een huis aan Lake Erie.

Lake Erie is prachtig in de zomer en miserabel gedurende de rest van het jaar. Eén verschrikkelijke winterweek was genoeg om ons te genezen. We overleefden het nauwelijks en gedurende het voorjaar, terwijl het ijs op het meer langzaam begon te dooien, verkochten we ons huis aan een stelletje taaie Canadezen. Die lieve Canadezen – dat was de tweede keer dat ze me bevrijdden, de eerste keer van de moffen en de tweede keer van een zekere bevriezingsdood.

De inkt was nog niet droog op het verkoopcontract en we waren al onderweg naar het zuiden. Samen met onze twee poedels op zoek naar een gebied met vier milde seizoenen. Van extremen wilden we niks meer weten. Onze reis voerde door West Virginia, Kentucky en Tennessee. Het was eind April en oorspronkelijk was het de bedoeling geweest in West Virginia ook wat rond te kijken, maar aangezien het dik vroor gedurende onze eerste nacht daar, besloten we meteen verder te rijden naar Kentucky.

We overnachtten ergens ten zuiden van Lexington en aangezien we geen nachtvorst ondervonden, besloten we daar een huis te kopen. Een vriendelijke makelaar, een pleonasme, aangezien makelaars van aard uit vriendelijk zijn, wilde ons graag wat objecten laten zien. Onze criteria waren heel simpel – een eenvoudig huis, ergens buiten de stad met wat land en een redelijke prijs. Het bleek snel dat redelijk nogal relatief kan worden opgevat.

Na anderhalve dag lang zo’n twaalf huizen te hebben bekeken, die volgens Lea, te klein, te groot, te oud, te afgelegen, te duur of te goedkoop waren, vonden we eindelijk het ideale object: Een mooi groot, onbewoond huis, goed onderhouden, niet te ver van de stad, met een prachtig uitzicht en een aardig stuk grond. De prijs was redelijk tot Lea op onze weg naar buiten, in de keuken bijna op een slangetje trapte. Van dat moment was het bekeken. Haar commentaar, “Ik geloof niet dat ik Kentucky echt fijn vind. Misschien is het mooier in Tennessee?” Onze vriendelijke makelaar was heel professioneel en behield haar krampachtige glimlach tot het bittere eind. Ik stelde me even voor hoe ze die avond thuis zou komen en had diep begrip voor haar arme man en lieve kindertjes.

De volgende dag gingen we weer onderweg. Dit keer met de zekere overtuiging dat we in Tennessee wel iets moois zouden vinden en dat klopte ook. De nieuwe makelaar, zijn naam was John, begreep onmiddellijk waar we naar op zoek waren. Al bij het vierde huis waren we het eens dat het precies was wat we zochten – mooie bungalow, een aardig stuk land, prima gelegen voor de groenteteelt en groot genoeg voor wat kippen en een paar geiten of zo. We besloten te gaan lunchen met het idee een aanbod te maken. Helaas kwam het niet zo ver. Net nadat we ons slaatje hadden besteld, begon Lea hevig aan haar benen te krabben. Ze beweerde dat een of ander ongedierte de oorzaak moest zijn. Ondertussen voelde ik ook iets en kwam snel tot de conclusie dat we vol zaten met baby ticks, die ijverig onderweg waren naar het noorden, op zoek naar de heerlijk malse en meer gevoelige gedeelten van ons lichaam. John zat ook al te krabben en het was tijd om in te grijpen.

Onze honden zaten natuurlijk ook vol met dat ongedierte en John bracht ons bij een groomer, die beloofde ze in een uur of wat schoon en ontsmet weer af te leveren. We spraken met John af hem de volgende dag te bellen… In het hotel zaten we heel snel volledig naakt elkaar uiterst nauwkeurig te onderzoeken. We vonden honderden van die gemene krengen en merkten meteen dat ze zich niet zonder meer lieten verwijderen of afwassen. Ik herinnerde me dat je er alcohol voor nodig had, of benzine. Hadden we niet, maar wel een mooi duur flesje Poème parfum. Parfum heeft een alcoholbasis en werkt uitstekend. Mijn achterwerk rook nooit fijner.

Na dit evenement vond Lea ook Tennessee minder aantrekkelijk en we besloten verder naar het zuiden te trekken. Alleen was er één probleem: tussen Tennessee en Florida ligt Georgia en daar kan het bloedheet zijn. In geen geval wilden we terug naar Florida en ik begon voorzichtig voor te stellen dat we misschien naar het westen moesten trekken. We besloten een nachtje in Helen, in Noordoost Georgia, te overleggen. Die ochtend was er prachtig weer, koel en zonnig en we gingen op zoek naar de volgende real estate agent en vonden weer een heel vriendelijke.

Twee dagen lang keken we naar allerlei huizen, terwijl onze criteria zich langzaam aan het aangebodene aanpasten. Hadden we echt zoveel land en ruimte nodig? Tenslotte moet het allemaal onderhouden en schoon gemaakt worden en hoeveel kippen en geiten wilden we eigenlijk. ‘Wie gaat die geiten melken?’ dacht ik. Lea zeker niet en zelf zag ik me ook niet elke ochtend onder een geit zitten.

Tegen de avond van de tweede dag, bekeken we een huisje, volgens Lea een poppenhuis, gelegen op vijf acres aan de Chattahoochee River. Ik ben gek op water en bovendien was ik het huizen bekijken volledig zat. Tegen die tijd had Lea er ook meer dan genoeg van en we maakten een aanbod. Na wat heen en weer werden we de eigenaars van Holland House in Northeast Georgia in the foothills of the Appalachian mountains.

De allereerste dag nadat we ons nieuwe domein betrokken, trapte ik bijna op een copperhead slang en Lea zat ‘s avonds ijverig aan haar benen te krabben. Poème kwam weer goed van pas.

Sindsdien hebben we hier nog kennis gemaakt met herten die de groententuin regelmatig leeg vreten, valken die de kippen heerlijk vinden en paardenvliegen die ons langzaam maar zeker leeg zuigen. Wij, en vooral de honden, hebben ons niettemin aardig aangepast. Holland House is now our home in Jawja.

 

Related links

Short URL: http://www.mokeham.com/dekrant/?p=20109

Posted by on Sep 14 2015. Filed under Dagelijks leven, Herinneringen, Immigratie. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0. You can leave a response or trackback to this entry

Leave a Reply