Column: Lerarenstaking

Article by Stefanie Prins

Het is maandag en de meisjes zitten eindelijk weer op school nadat de leraren vijf weken gestaakt hebben. De staking begon twee weken voor de zomervakantie, dus mijn dochters zijn nu meer dan drie maanden niet naar school geweest. En nu is dan eindelijk de school weer begonnen met een schooldag van anderhalf uur.

Anderhalf uur!?! Ja, de eerste dag van school wordt er alleen maar gekeken of iedereen er wel is. In de afgelopen acht jaar heb ik nog nooit vernomen dat iemand niet naar school is teruggekeerd zonder dat aan te geven, maar kennelijk gebeurt dat toch. Dus kan de school pas beginnen als alle hoofden zijn geteld. Persoonlijk heb ik dat altijd een idiote gang van zaken gevonden; je begint met een volle dag of je begint niet. Maar dit schooljaar ben ik dubbel geïrriteerd, want de kinderen in British Columbia hebben al zo veel school mis moeten lopen.

De afgelopen weken waren zwaar voor mijn dochters. Ze misten hun sociale contacten, maar ze misten ook hun scholing. Kinderen zijn van nature leergierig en vooral mijn oudste dochter doet enorm haar best om goede cijfers te halen.

Voor het begin van de zomervakantie liep ze elke dag naar de brievenbus om te kijken of haar rapport al opgestuurd was. Maar vanwege de staking is dat rapport er nooit gekomen.

Ook de tweede schooldag is een desillusie; de ochtend van mijn oudste dochter (grade 7) staat in het teken van ‘leadership roles’ en de middag wordt ingevuld met spelletjes op het schoolplein. Ik kan u wel verzekeren dat mijn dochters de afgelopen veertien weken genoeg hebben buiten gespeeld, vandaar ook de reactie van mijn dochter: “we could at least have started our unit of inquiry!”

Op de derde schooldag kunnen mijn dochters eindelijk naar hun klaslokaal om de nieuwe leraar en klasgenootjes te leren kennen.

Ondertussen ontvang ik e-mails van de ouderraad met het verzoek om bloemen, kaartjes en zoetigheden voor de leraren om onze steun te betuigen.

Ik ben met stomheid geslagen; heb ik de afgelopen tijd in een ander universum door gebracht? De leraren hebben vrijwillig de keuze gemaakt om hun recht op staken uit te oefenen, omdat de overheid niet in wil gaan op hun eisen om de arbeidsvoorwaarden te veranderen.

Die voorwaarden zijn overigens zo slecht nog niet: vorstelijk pensioen, geen verplichte bijscholing (maar wel de vrije dagen daarvoor), zeer moeizame ontslagprocedures (een leraar wordt zelden ontslagen), voorrang van langst werkende in plaats van kwalificaties en prestaties, geen evaluatie (je kan immers toch niet ontslagen worden). Om maar een paar voorbeelden te noemen van verouderde arbeidsvoorwaarden, die ooit eens door de vakbond zijn bedongen en niet ter discussie gesteld kunnen worden door de overheid.

Als leerkrachten willen opkomen voor het belang van het kind, dan moeten zij ook een kritische blik werpen op de rol die zij daar zelf bij spelen.

Natuurlijk zijn groepsgrootte en klassensamenstelling belangrijk, maar daar is geen geld meer voor als je tegelijk vraagt om loonsverhogingen en allerlei andere extra secundaire arbeidsvoorwaarden. Ik ben al die stakingen, werkonderbrekingen en stiptheidsacties van de afgelopen jaren zat! Als je niet tevreden bent met een gemiddeld jaarinkomen van $72.000 (plus aanvullende ziektekostenverzekering en pensioen), dan wordt het misschien eens tijd om een ander dienstverband te zoeken. Veel succes bij het vinden van een baan waar je voor negen maanden arbeid zo’n bedrag ontvangt!

 

Related links

Short URL: http://www.mokeham.com/dekrant/?p=20058

Posted by on Nov 1 2014. Filed under Actualiteiten, Dagelijks leven. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0. You can leave a response or trackback to this entry

Leave a Reply